| تبليغات | X |
|
امکانات
آرشیو اطلاعات وبلاگ
------------- لوگو
لینکستان موسیقی سایت :: استاد اکبر گلپایگانی وبلاگ :: استاد گلپا --------------------------- سایت :: بیدارگر سایت :: شهر من اسدآباد وبلاگ :: آثار خوشنویسی آقای جعفر سجادی وبلاگ :: پروانه بی پروا وبلاگ :: اسیری در اثیری وبلاگ :: هشالهفت وبلاگ :: زمین شناسی وبلاگ :: معماری وبلاگ :: شعر ، شور و خاک
طراح قالب Designed by : Ali Sharifi طراح قالب و
سردبیر وبلاگ :
علی شریفی
تاریخ تاسیس رسمی وبلاگ : 1384/7/11 همزمان با سالروز
تولدم با همکاری : سعید شریفی POWERED
BY
BLOGFA.COM
آرشیو ماهیانه
آذر 1388 |
موضوع : به مناسبت سالروز بزرگداشت حافظ بزرگداشت حافظ اهل کـام و ناز را در کوی رندی راه نیست رهروی باید جهانسوزی نه خامی بی غمی گـریه حـافـظ چه سنجد پیش استغنای عشـق کاندرین دریا نماید هفت دریا شبنمی خواجه شمس الدین محمد معروف به حافظ شیرازی شاعر قرن هشتم هجری است.خواجه به جهت اینکه توانست در سن 9 سالگی قرآن را از بر داشته باشد،حافظ نامیده شد.برخی اظهار داشته اند که حافظ هرگز همسری اختیار نکرده ولی به قول اقوی،حافظ دارای همسر و سه فرزند بود،که همسر وی زنی بسیار فداکار و فاضله بوده.حافظ از بیانات پیشینیان خود بهره جسته و تاثیر گرفته،از بزرگانی مانند سنائی،خواجوی کرمانی،عبید زاکانی،سعدی و... به همین مناسبت قطعه ای از برنامه وزین گلها را تقدیم می کنم که به مناسبت بزرگداشت حافظ بوده است:
گلهای جاویدان 150 خوانندگان : اکبر گلپایگانی،حسین قوامی نوازندگان : علی تجویدی (ویولن)،حسن کسایی (نی)،رضا ورزنده (سنتور) ،فرهنگ شریف (تار) اشعار : حافظ ، گفتار : رهی معیری ، گوینده : روشنک ، آهنگ : سه گاه آغاز برنامه با نوای جانسوز نی استاد حسن کسایی آغاز میشود.سپس روشنک با لحن آسمانیش چنین می گوید: به چه کار آیدت ز گل طبقی از گلسـتـان من بـبر ورقـی گـل همیـن پنج روز و شش باشد این گلستان همیشه خوش باشد در حالی که استاد علی تجویدی در دستگاه سه گاه آرشه را بر ویولن می کشد روشنک این گفتار را که استاد رهی معیری نگاشته اند بیان می کند: خواجه شیراز مشهورتر از آن است که سخنی در باره وی گفته شود.زیرا این غزل سرای بزرگ یکی از خداوندان شعر و ادب فارسی است.و از ارکان ادبیات درخشان ما به شمار می آید.کمتر کسی است که نام بلند حافظ را نشنیده و چند بیتی از او به خاطر نداشته باشد.دیوان عزیز وی در همه منازل موجود و در نزد عموم مردم بزرگداشتنی است.شعر حافظ برای هر فارسی زبانی داروی درد و مایه آرامش خاطر است.در مجالس و محافل هیچ کلامی به اندازه غزلهای خواجه در شنوندگان تاثیر ندارد.گوته دانشمند بزرگ و گوینده مشهور آلمانی چنان مسحور آثار دل انگیز حافظ گردیده بود که دیوان شرقی خود را بنام او و با کسب الهام از افکار وی تنظیم کرده بود. بعد از قرآن کریم هیچ کتابی به اندازه دیوان حافظ به ثبت نرسیده و هنوز هم هر سال چندین نوع مختلف از دیوان این شاعر آسمانی منتشر می شود.او نه تنها در ایران بلکه درسایر کشورهای اسلامی و اروپا مشهور و بلند آوازه است.حافظ در زمان حیاط خود از مسافرت به نقاط مختلفه کشور و سایر بلاد خودداری می نمود.فقط یک بار از شهر شیراز سفری به یزد کرده و چندی در آن دیار به سر برده،ولی به زودی از آن مسافرت اظهار تاسف نموده و آرزوی بازگشت به شیراز در دلش پدیدار گشته،در این مورد خود او می فرماید : خرم آن روز کزین منزل ویران بروم راحت جان طلبم وز پی جانان بروم پس از فرود استاد تجویدی به دستگاه سگاه،استاد فرهنگ شریف مضراب را بر سیم های تار می زند و استاد گلپا با آوای گرمش و به همراهی پنجه شیرین استاد شریف چنین می خواند: تـاب بنـفـشه می دهد طـره مشـک سـای تو پــرده غـنـچـه مـی درد خـنــده دلـگـشـای تو عشق تو سرنوشت من،خاک درت بهشت من مهر رخـت سرشـت من،راحـت جان رضـای تو شـاه نشـین چـشم من، تـکیه گه خیال تـست جـای دعـاست شـاه مـن بـی تـومـبـاد جای تو شور شـراب عشـق تـو آن نفـسـم رود به سر کـایـن سـر پر هـوس شود خـاک در سـرای تو خوش چمنیست عارضت خاصه که در بهارحسن حـافـظ خوش سخن بود مرغ سخن سرای تو همان طور که می بینید اجرای استاد گلپا تفاوتهایی نسبت به اصل غزل دارد.بعد از آواز استاد گلپا و اجرای آن تحریر های بدیع و استادانه،باز هم نوای نی استاد کسایی گرمابخش برنامه است.سپس روشنک چنین می گوید : هـر که شد محرم دل در حرم یار بماند وان که اینکار ندانست دراین کار بماند اگر از پرده برون شد دل من عیب مکن شکـر ایــزد که نه در پرده پنـدار بماند صوفیان واستدند از گرو می همه رخت خرقه ماست که در خـانه خمـار بماند خرقه پوشان همگی مست گذشتند و گذشت قـصـه ماسـت کـه در هـر سـر بـازار بمـاند سپس استاد قوامی با صدای گرم و گیرایش به همراهی مضراب های سنتور استاد ورزنده چنین می خواند: چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست سخن شناس نه ای دلـبرا خطا اینجاست سـرم بـه دنـیـی و عـقـبـی فــرو نـمـی آیــد تبارک ا... از این فتنه ها که در سر ماست دلـم ز پــرده بـرون شد کـجـایی ای مـطـرب بنـال هان که ازیـن پـرده کار ما به نواست مـرا بـه کــار جـهــان هـرگـز الــتـفـات نـبـود رخ تو در نـظر من چنین خوشـش آراسـت از آن بـه دیــر مـغـانـم عـزیــز مـی دارنـد که آتشی که نمیرد همیشه در دل ماست پس از آواز استاد قوامی روشنک پایان برنامه را چنین اعلام می دارد: این هم گلی بود جاویدان از گلزار بی همتای ادب ایران،گلی که هرگز نمیرد،شب خوش برنامه گلهای جاویدان 50 سال پیش شبها از رادیو ایران پخش می شده و مردم آن روزگار با اشعار عارفانه و عاشقانه شاعرانی چون حافظ،سعدی،مولانا و ... و با آوای گرم خوانندگانی چون گلپا،بنان،قوامی و... به خواب می رفته اند. این برنامه گلهای جاویدان 45 دقیقه است که upload کردن و قرار دادن آن در وبلاگ میسر نشد.این قطعه تحفه ای است درویشانه کم رونق اما پر از لطف و صفا،امید است مورد بذل عنایت شما قرار بگیرد و کاستی هایش را غمزه عین بفرمایید. دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم سخن پیر مغان است و به جان بنیوشیم خوش هوایی است فـرح بخش خـدایـا برسـان نـازنینی که به رویـش می گلگون نوشیم حـافـظ این حـال عجـب با که تـوان گفت که ما بـلبـلانـیـم که در موسم گـل خـامـوشیم حافظ ، سال تولد : 726 ، سال وفات : 791
2
نوشته شده در چهارشنبه بیستم مهر 1384ساعت 13:44 توسط علی شریفی
| نظرات شما >
| ||
